Held of freak?

Ine
11 apr 2025
3 minuten om te lezen

Bijgewerkt op: 3 feb

Rogue is een empaat in de film X-men. Ze heeft het moeilijk met haar gaven.

Keek je vroeger naar Charmed met Pheobe Halliwell? Ken je de Mutanten Jean Grey of Rogue uit de film The X-men? Of misschien keek je naar Twilight met Jasper Hale...

Wat vind jij? Zijn het freak's of helden? Voor mij zijn het vast en zeker; helden.

Al van kinds af aan, voel ik me vreemd, raar, anders dan anderen, een “freak”.

Ik had het gevoel een kind van buitenaardse wezens te zijn. Ze hadden me zeker verwisseld met het kind van mensen...? Misschien keken mijn echte ouders boven, van achter hun met wolken en sterren versierde stulp, goedkeurend toe?

Als kind maakte dit beeld me helemaal niet angstig. Ik was gewoon wat anders. Ik was ik.

Hoe ouder ik werd, des te vaker ik me onbegrepen voelde. Mijn diep en intens voelen en ervaren, was moeilijk te volgen, ook voor mezelf, en vooral moeilijk uit te leggen. Mensen vonden het wel vreemd. Dat zag ik en dat voelde ik.

Dus verstopte ik het. Ik stak dat stukje van mijn zijn weg en deed mijn best om mainstream te zijn, me aan te passen.

Hide the freak or seek the empath?

In de film X-men The Last Stand, wordt er “een geneesmiddel” gevonden dat het mutantengen voor eeuwig kan onderdrukken. Sommige mutanten willen er niets van weten, maar Rogue laat zich erdoor verleiden.

Haar krachten zijn een vloek voor haar. “You don't know what it is like to be afraid of your powers.”, zegt ze tegen Wolverine.

Doorheen de strubbelingen in mijn eigen levensfilm, ging ik op zoek gaan naar antwoorden op vragen van “Hoe kan ik normaal zijn” naar “Waarom ben ik anders” tot “Hoe kan ik (terug) mezelf zijn". Want terwijl je dat ene “freaky” deel van jezelf weg duwt, vergeet je als het ware wie je bent. Je moet jezelf dus helemaal herontdekken, herinneren.

Hoe je het ook draait of keert, niet authentiek kunnen zijn, wreekt zich. Je voelt je miserabel in je eigen vel.

In zo'n weliswaar bewogen zoektocht, kunnen fictieve figuren hoop geven en zorgen voor een vorm van her-kennen. Dat gebeurde alvast bij mij. De helden die ik eerder aanhaalde, trokken mijn aandacht door hun empatische krachten. Het zijn empaten, net als ik.

Ontwaken als empaat = hard werken

In het echte leven is het natuurlijk geen spel dat je speelt. Het is niet iets dat er zo maar ineens is en waar je onmiddellijk de volledige controle over hebt. Het is een lang, en vaak pijnlijk, proces. Het vraagt veel werk en inzet, met of zonder hulp.

Maar jezelf verstoppen, zorgt voor nog meer lijden, zoals emotionele uitputting, angsten, burn-out, een verlies van zelfvertrouwen en eigenwaarde, emotionele disassociatie, isolatie, verslavingen om alles dragelijk te maken....

Enkel fantaseren over jouw gift of last, doet dit alles niet verdwijnen. Jij beslist zelf of je zwemt of verdrinkt. Wil je ontwaken of verder leven in een nachtmerrie? Om te ontwaken, is herkenning en jezelf beter leren kennen, alvast een eerste stap. Kan je jezelf terug vinden in mijn verhaal? Wil je meer weten?

Dan nodig ik jou alvast uit voor een kleine test.

Herken je jezelf in deze omschrijvingen, kenmerkend voor een empaat?

● Je hebt de neiging om de emotionele energie van anderen te absorberen.

● Je hebt het moeilijk om een onderscheid te maken tussen jouw eigen emoties en andermans emoties.

● Je hebt een sterk verlangen om het lijden van anderen te verlichten.

● Je hebt regelmatig tijd alleen nodig om je energie te kunnen opladen.

● Je wordt aangetrokken door de metafysische of spirituele kant van het leven.

● Je bent vatbaar voor verslavingen.

● Je lijkt gewonde en behoeftige mensen aan te trekken

● Je gevoelens gaan diep en zijn intens

● Je wordt duizelig, moe, angstig of overweldigd door een grote groep van mensen (zoals supermarkten, stadions, en winkelcentra).

● De waarheid is erg belangrijk voor jou. Je weet het wanneer iemand oneerlijk is of iets anders zegt dan hij/zij denkt.